BILOS: Η ελευθερία να δημιουργείς

Πάρτε μία ανάσα, αφεθείτε στον δικό σας παλμό και νιώστε ελεύθεροι. Σήμερα εξερευνούμε τη δημιουργία και την ελεύθερη έκφραση μέσα από τα μάτια του Βασίλη Μανθόπουλου, γνωστού ως BILOS.

1) Τι εκφράζει για εσάς η δημιουργία; Αν γυρίσετε στα παιδικά σας χρόνια, πώς νιώθατε όταν ζωγραφίζατε και πώς έχει αλλάξει από τότε η αίσθηση ελευθερίας που σας προσφέρει;
Η δημιουργία για εμένα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης ύπαρξης. Όλοι μας δημιουργούμε. Όπως έχει πει και ο Rick Rubin «Η δημιουργικότητα δεν είναι ένα σπάνιο και μαγικό ταλέντο που έχει δοθεί σε λίγους εκλεκτούς. Είναι μια έκφανση της ανθρώπινης ύπαρξης αυτής καθεαυτής»
Κοιτάζοντας ζωγραφιές από τα παιδικά μου χρόνια μπορώ να δω ότι υπήρχε μία ελευθερία, σίγουρα, αλλά και προσοχή στην λεπτομέρεια. Είναι κάτι το οποίο πιστεύω (και ελπίζω) πως δεν το έχω χάσει μέχρι σήμερα, ανεξαρτήτως της κλίμακας του κάθε έργου.
  
2) Από τα πρώτα σας γκράφιτι στην Πάτρα μέχρι τη δουλειά σας σήμερα, τι σας ελκύει περισσότερο σε αυτό το καλλιτεχνικό ταξίδι;
Όλα ξεκίνησαν από μία σπίθα θα λέγαμε που άναψε μέσα μου όταν ξεκίνησα να παρατηρώ τα γκράφιτι στους τοίχους της Πάτρας. Άρχισα λοιπόν το 2000 να κάνω βόλτες και με τη φωτογραφική μου μηχανή να καταγράφω σε φιλμ και να αρχειοθετώ τα γκράφιτι που έβλεπα γύρω μου. Επίσης προσπαθούσα να εξερευνήσω την ίδια μου την πόλη ψάχνοντας για νέα κομμάτια αλλά και σε κάθε άλλη πόλη που επισκεπτόμουν.
Σε όλο αυτό το ταξίδι από εκείνες τις πρώτες επαφές με το δρόμο και τα γκράφιτι, αυτό που με ελκύει περισσότερο είναι το γεγονός ότι όλα βρίσκονται εκεί έξω και υπάρχει αυτή η αλληλεπίδραση με το αστικό περιβάλλον και τους ανθρώπους. Μέσα από τις εικαστικές παρεμβάσεις στο δημόσιο χώρο το αστικό τοπίο αλλάζει, προσαρμόζεται, εξελίσσεται και επικοινωνεί. Σαν ένας ζωντανός οργανισμός.

5) Πώς προέκυψε η συνεργασία σας με την Tony Delfino και πώς νιώθετε βλέποντας την εικαστική σας γλώσσα να μεταφέρεται στα ρούχα και να γίνεται μέρος της προσωπικής έκφρασης εκείνου που τα φορά;
Η Μεξικανική Tony Delfino εκτός από τα κομμάτια που σχεδιάζονται από τους ίδιους (Smithe και Jesus Benitez, πολύ δυνατά ονόματα στο χώρο της εικονογράφησης-τοιχογραφίας) συνεργάζεται με καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο για τη δημιουργία ‘capsule collections’ ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Επικοινώνησαν μαζί μου και μου πρότειναν να δημιουργήσουμε ένα τέτοιο capsule collection έχοντας δει κυρίως τη δουλειά μου στο Ίνσταγκραμ.

Το να μεταφέρεται η εικαστική μου γλώσσα στα ρούχα και να γίνεται κομμάτι της προσωπικής έκφρασης  αυτού που τα φορά είναι πραγματικά ξεχωριστό. Βλέποντας φωτογραφίες από διάφορες χώρες και events με κόσμο να φοράει κάποιο από τα κομμάτια αυτά ήταν φοβερό συναίσθημα.
Και αυτή πιστεύω είναι και η δύναμη των εικαστικών τεχνών, η εφαρμογή τους.
Ήταν κάτι που φανταζόμουν για χρόνια και έγινε πραγματικότητα με τον καλύτερο τρόπο. Είναι σαφώς ένα από τα πιο σημαντικά και αγαπημένα μου πρότζεκτς.
Κυρίως γιατί δεν πρόκειται απλώς για ένα ακόμα τυπωμένο σχέδιο σε μπλούζα αλλά για μια ολοκληρωμένη συλλογή με προσοχή στη λεπτομέρεια και κάθε στάδιο παραγωγής. Από τη δημιουργία υφάσματος για πουκάμισα με δικό μου μοτίβο μέχρι τη φωτογράφιση.

6) Αν επιλέγατε ένα έργο σας που αποτυπώνει κάτι ουσιαστικό για εσάς,  ποιο θα ήταν και ποια ιστορία του θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας;
Χωρίς δεύτερη σκέψη θα επέλεγα την τοιχογραφία μου στην Πάτρα, στην οδό Κύπρου ακριβώς πάνω από τις γραμμές του τρένου.
Είναι μία τοιχογραφία που δημιούργησα για το τρίτο Art Walk Festival από την Art In Progress το 2018.
Αν και πολλοί έχουν δει την φωτογραφία αυτής της τοιχογραφίας ίσως λίγοι είναι αυτοί που γνωρίζουν ότι στο κτίριο αυτό εγώ μεγάλωσα και έζησα μέχρι τα 23-24 μου.
Αυτή ήταν και η πρώτη φορά που δημιούργησα ένα έργο τέτοιες κλίμακας χωρίς να συνεργαστώ με άλλους καλλιτέχνες.
Έχοντας μεγαλώσει στην γειτονιά αυτή και ζώντας  στο εξωτερικό για τέσσερα χρόνια, μέχρι τη στιγμή της υλοποίησης, αποφάσισα πως το έργο όφειλε να αποτυπώσει τις δικές μου σκέψεις, μνήμες και εικόνες. Αλλά να αποτελέσει και μία υπενθύμιση του ποιος είμαι τόσο για μένα, όσο και για εκείνους που το βλέπουν καθημερινά.

Ξεκινώντας με τον φοίνικα (πάνω αριστερά), βασισμένο σε έναν από τους εναπομείναντες της γειτονιάς. Ακριβώς από κάτω βρίσκεται ένα μικρό σχέδιο ψαριού ή φάλαινας. Αναφορά σε Δική μου ζωγραφιά σε ηλικία τριών ή τεσσάρων ετών με τη λέξη ‘ΟΚΕΑΝΟΣ‘,  ακριβώς όπως την είχα γράψει τότε. Ένα έργο που η μητέρα μου είχε κορνιζάρει και το έβλεπα για πάρα πολλά χρόνια στον τοίχο του διαμερίσματος μας. Κάτι που από πολύ μικρή ηλικία μου έδωσε την αυτοπεποίθηση να συνεχίζω να δημιουργώ.

Δεξιά η αναφορά στα πρώτα μου βήματα στο γκράφιτι και στη μνήμη του πολύ καλού μου φίλου Ερνέστου. Λεπτομέρεια που έχει βασιστεί σε φωτογραφία από το 2002.  Οι γραμμές του τρένου, χαρακτηριστικό στοιχείο της γειτονιάς και συνεπώς, των αναμνήσεων μου. Χώριζαν τις γειτονιές και πολλές φορές τις περνούσαμε για να παίξουμε μπάλα στην τότε αλάνα. Η σύνθεση συμπληρώνεται από δικά μου σχήματα και σύμβολα, αποτυπώνοντας την εξέλιξη μου ως καλλιτέχνη το 2018.

Με όσα μοιράστηκε μαζί μας ο BILOS, μας θυμίζει πως όλα είναι δυνατά αν κάποιος πιστέψει σε αυτό που δημιουργεί. Ίσως αυτό να αρκεί για να εμπιστευτούμε λίγο περισσότερο όσα όνειρα έχουμε μέσα μας και να τους δώσουμε ζωή.